Ik hik er al tijden tegenaan en nu is de dag er echt. Met een brok in mijn keel en de moed in mijn schoenen sluit ik mijn werkdag af. Het komt weinig voor, maar ik heb écht geen zin om naar huis te gaan. Vandaag wordt namelijk de laatst resterende man in huis opgehaald: onze lieve, ondeugende knuffelkat George.
“Agosj, worden zelfs de katten verdeeld?” reageren mijn collega’s verbaasd als ik mijn avondplannen deel. Huisdieren blijken bij boedelverdeling te horen, vertelde de mediator vorig jaar. We hebben er twee, dus dat leek simpel.
“Ik houd Donnée wel, neem jij George maar,” zei ik vastbesloten.
Maar nu het zo ver is… Ik wil niet dat George wordt opgehaald. Een paar weken terug had ik het al aangekaart, maar mijn ex is onverbiddelijk en George gaat vanavond gewoon met hem mee. Donnée wil dat ook niet denk ik, het zijn zulke dikke maatjes. De ene zwart, de ander wit. Tegenpolen in karakter ook, maar als Yin en Yang op elkaar afgestemd. Wat een verlies… ik zwelg er helemaal in…
Als ik thuiskom, verzamel ik de spullen. Kattenvoer, etensbakje, speeltjes, kammetje en als laatste het vervoersmandje. Voor ik het weet gaat deurbel. Zo snel?
Mijn ex zegt nog net ‘hoi’ en loopt vastberaden naar binnen, terwijl ik mijn dochters snel knuffel. Oké, dat is dan weer een voordeel: ik zie de meisjes nog even extra op een dag dat ze bij hun papa zijn.
George wordt ondertussen in de reismand gestopt, deurtje dicht.
“Wacht even! Ik wil nog afscheid van hem nemen!”
“Oh, ik dacht dat je dat al gedaan had,” maar hij doet het kooitje nog even open. Ik geef George nog een lekkere knuffel. Dag vriendje…
Drie dagen later zie ik op Facebook een kattenfilmpje van mijn ex. George is druk aan het spelen in zijn nieuwe huis met een mooi nieuw en super hip speeltje. Ik mis hem. Gelukkig heeft hij het leuk en m’n dochters zijn blij met een kat bij zowel papa als mama.
Dit was het laatste levende element van mijn vorige leven waar ik nu afscheid van heb genomen en het valt me best zwaar. Katteneigen voelt Donnée me aan. Tenminste, dat houd ik me maar voor als Donnée ‘s avonds bij me komt.
Zij lijkt George tóch niet te missen. Sterker nog, ze pikt zijn plekje op de bank naast mij zonder gêne in. Spinnend laat ze zich nog even e
Maar de gedachte aan een nieuw vriendje – zij het over een hele lange tijd – spelen al wel door mijn hoofd. Realistisch blijven Daphne. Eerst evenwicht.