Tijdens een mooi Super Single Mom event in Capelle aan de Ijssel kregen de alleenstaande moeders een aantal vragen voorgelegd over hun financiën na de scheiding. Wat hadden ze op financieel gebied met de vader van hun kinderen afgesproken? En hoe stonden ze er nu voor? Er ontstond een boeiende discussie in de zaal en naar aanleiding daarvan ook in mijn hoofd.
Ik herinnerde mij (en dit was de aanleiding van de discussie in de zaal) hoe een technicus op mijn werk (je bracht vaak urenlang samen al monterend door, dus de gesprekken wilden zich nog wel eens verdiepen) mij het verschil ging uitleggen tussen zijn Antilliaans, Surinaamse en Nederlandse ex-partners. Allen hadden kinderen van hem. En omdat hij zoveel partners had gehad durfde hij zijn woorden een beetje algemeen te maken.

‘Ik wil helemaal niets van jou!’

‘Kijk’ zei hij, ‘een Antilliaanse Surinaamse vrouw gilt: Sodemieter op, ik hoef je niet meer te zien. Ik hoef je geld niet. We redden het prima zonder jou. Ik wil helemaal niks van jou! ’Een Nederlandse vrouw zegt: ‘Jij gaat betalen vader. En kind kost zus en zoveel, jouw aandeel bedraagt dus…per maand. En als je in gebreke blijft stuur ik de instanties op je af.’
Ik voelde me betrapt. Gedrag waar ik stiekem trots op was geweest, mijn onafhankelijkheid, mijn trots en mijn bereidheid alles alleen te doen, bleek eigenlijk een heel voorspelbaar trekje van een veel grotere groep vrouwen. (ik hoop dat ik hier niet hoef te zeggen dat dit natuurlijk niet voor alle Caribische moeders geldt) De technicus had dan ook trouw alimentatie betaald aan zijn Nederlandse ex, de Antilliaans Surinaamse kreeg niets.

Ik vertelde dit aan de zaal en zei dat ik me destijds heel stoer had gevoeld, maar nu vroeg ik me toch echt af wat eigenlijk stoerder was.
Een moeder zei zuchtend dat het haar allemaal niet de moeite waard was om achter een man zijn geld aan te zitten, compleet met alle bijbehorende ergernis. Bovendien kon je van een kale kip geen veren plukken.

Eva Yoo Ri merkte op dat zij de vader van haar kind wel had laten betalen. Zij gaf aan dat het voor haar ex man zijn gevoel van verantwoordelijkheid en mannelijkheid heel goed zou zijn om financieel bij te dragen aan het levensonderhoud van zijn eigen kind.

Ik herinnerde mij een voorbeeld dichter bij huis. Een goede vriend had een kind bij een Nederlandse vrouw en bij een (alweer) Antilliaans-Surinaamse (haar ouders waren Surinaams, maar zij was opgegroeid op Curaçao). Hij was behoorlijk vermogend. Maar ook hier ging de Antilliaanse moeder niet achter hem aan en kreeg ze ook nauwelijks iets. Toen zijn zoon hem een keer in een brief vroeg om geld voor een computer, verscheurde hij de brief want de toon stond hem niet aan. De Nederlandse moeder had het zo geregeld dat ze naast haar hoge salaris, van hem ook nog elke maand een prachtig bedrag incasseerde. Ook zorgde ze dat hij meeging naar de notaris waar ze erop toezag dat na zijn dood hun zoon alles van hem zou erven. Dan zou hij zijn halfbroer heus ook wel wat geven, zei ze. De Antilliaanse moeder had geen goedbetalende baan en heeft haar zoon met veel financiële zorgen moeten grootbrengen.

Geen trots, maar slap, egoïstisch en gemakzuchtig?
En ik moest denken hoe ik tot tweemaal toe een kind van een moeder van Caribische afkomst boos had horen zeggen dat haar moeder niet voor haar was opgekomen. Zij had niet gekregen waar ze recht op had toen ze klein was, omdat haar moeder het teveel moeite had gevonden om achter haar vader aan te gaan. Dit was voor mij een verrassende nieuwe kijk op de zaak.
In plaats van dat deze kinderen trots waren op hun moeder en dankbaar dat zij hen eenvoudig maar liefdevol in haar eentje had opgevoed, waren ze boos en verweten ze de moeder slapheid, egoïsme en gemakzucht.

Ook dit is weer eens een andere blik en reactie op het drama van de afwezige en niet-betalende vader. Het zijn zaken om over na te denken wanneer je hem de deur wijst. Een kleine bijkomstigheid, handig om te weten is, dat je in Nederland niet zelf achter de kinderalimentatie aan hoeft. Er zijn instanties die dat voor je doen.

Joanna