Single mom, manloos door het leven

‘Hè? Heb jij geen man? Maar hoe dan? Hoelang al? 5 JAAR??
Wil je dan geen leuke man? Het is makkelijker hoor. Ik kan me geen leven zonder man voorstellen. Ik hoef niet te werken en ik kan lekker voor de kinderen zorgen. HEERLIJK!!’
‘Een vrouw kan ook heel veel zonder man hoor! Wij hebben niet allemaal een man nodig om onze lampjes te vervangen. Bovendien heb ik een hele leuke baan die ik voor geen goud wil missen.’

Ik zie haar wat ongemakkelijk kijken en vervolgens begint ze over haar single schoonmoeder die heel eenzaam is, nu haar kinderen het huis uit zijn. ‘Misschien is het toch handig om een man te hebben’ vervolgt ze. ‘Wil je echt geen man?’
‘Als ik er goed over nadenk, is er eigenlijk wel iemand waar ik geen nee tegen zou zeggen. Ken je Vin Diesel? Mocht je hem tegen komen, stuur je hem dan even naar me toe?’
Ze kijkt me aan, mompelt iets over haar kinderen en is weg.

Bijna elke keer als ik vertel dat ik single ben, verloopt het gesprek zoals hierboven. De vraag waarom ik een alleenstaande moeder ben, vind ik niet erg. Maar ik vind het wél heel vervelend dat mensen mij keer op keer ervan proberen te overtuigen dat ik echt een man nodig heb. Natuurlijk zou het soms leuk zijn om iemand naast me op de bank te hebben waar ik m’n dag mee kan delen en m’n verhaal aan kwijt kan. En ik mis soms ook wel twee stevige armen om me heen.
Maar dan denk ik aan mijn tweepersoonsbed waar ik ‘s nachts heerlijk in lig te rollen zonder dat iemand mijn deken afpakt of me per ongeluk uit bed duwt. Ik kan gaan en staan waar ik wil en hoef niemand te bellen om te vertellen waar ik ben. En voor mij het allerbelangrijkste: ik kan mijn eigen beslissingen nemen. Gewoon echt wat ik zelf wil. Geen compromis, geen gezeur. Als ik een man had, dan had ik nu waarschijnlijk niet die prachtige roze muur met glittertjes in mijn woonkamer. Ik ben tevreden met wie ik ben en geniet van het single zijn.
Ooit zal ik wel weer aan de man gaan, maar hij moet dan wel heel bijzonder zijn, want dat ben ik ook!